Oksijen yazarı Özge Öner, Hazine ve Maliye Bakanı Mehmet Şimşek’in 12-18 Ekim tarihleri arasında Bangkok’ta düzenlenen IMF ve Dünya Bankası yıllık toplantılarına katılmadığını belirtti. Şimşek’in son dakikada aldığı katılmama kararının gerekçesi olarak bütçe hazırlıkları ve fon kriziyle ilgili yoğunluğun gösterildiğini aktaran Öner, bir bakanın seyahatini iptal etmesinin tek başına önemli bir mesele olmadığını, ancak bu durumun ekonomi yönetiminin önceliklerini sorgulattığını ifade etti.
Dünyanın yapay zeka, istihdam, yatırım ve finansmana erişim gibi konuları tartıştığı bir dönemde Türkiye’nin kendi iç meseleleriyle meşgul olduğunu vurgulayan Öner’in yazısından ilgili kısım şöyle:
Mehmet Şimşek ya da onun yerine kim olursa olsun, Bangkok’a gitseydi karşılaşabileceği güçlüğü görmek için niyet okumaya gerek yok. Türkiye’deki fon krizine dair somut bir soruya ne cevap verecekti? Bütün sürecin kendi kontrolünde olmadığını söylese, dışarıya sunulan özerk ve muktedir ekonomi yönetimi anlatısı tartışmaya açılacaktı. Kontrolünde olduğunu söylese, bu defa yapılanların neden krizi önlemeye yetmediğini açıklaması gerekecekti. Genel güven mesajlarıyla yetinse, kendisine atfedilen yetkinin neye karşılık geldiği sorusu ortada kalacaktı.
Üstelik orada vereceği cevap, orada kalmayacaktı. Türkiye’de vatandaşa açıklanmayan bir kararın gerekçesini yabancı yatırımcıya anlatmanın içeride de bir karşılığı olacaktı. Kim neyi biliyordu, kimin gücü neye yetiyordu, kim hangi sorumluluğu taşıyordu? Dışarıdaki güven arayışı, içeride ertelenen hesap verme meselesini yeniden önüne getirecekti.
“FON KRİZİNE NE CEVAP VERECEKTİ?”
Mehmet Şimşek ya da onun yerine kim olursa olsun, Bangkok’a gitseydi karşılaşabileceği güçlüğü görmek için niyet okumaya gerek yok. Türkiye’deki fon krizine dair somut bir soruya ne cevap verecekti? Bütün sürecin kendi kontrolünde olmadığını söylese, dışarıya sunulan özerk ve muktedir ekonomi yönetimi anlatısı tartışmaya açılacaktı. Kontrolünde olduğunu söylese, bu defa yapılanların neden krizi önlemeye yetmediğini açıklaması gerekecekti. Genel güven mesajlarıyla yetinse, kendisine atfedilen yetkinin neye karşılık geldiği sorusu ortada kalacaktı.
Üstelik orada vereceği cevap, orada kalmayacaktı. Türkiye’de vatandaşa açıklanmayan bir kararın gerekçesini yabancı yatırımcıya anlatmanın içeride de bir karşılığı olacaktı. Kim neyi biliyordu, kimin gücü neye yetiyordu, kim hangi sorumluluğu taşıyordu? Dışarıdaki güven arayışı, içeride ertelenen hesap verme meselesini yeniden önüne getirecekti.
